2 - مقصود از مطايا خود اين اشخاص موجود باشند يعنى شما خود مطايا و مراكب در اين دنيا هستيد كه عمل شما بر دوش خود شما است و ببهشت ميرويد يا دوزخ . 3 - مقصود از مطايا حافظين اعمال باشند و نسبت آن‌ها به دنيا براى اينست كه عمل را از دنيا مىبرند و آن را براى اهل دنيا حفظ ميكنند و گر چه فرشته‌اند ولى كارگر مردم دنيا هستند ؟ 4 - مقصود از مطايا عمر باشد كه با عمل مىگذرد . دنباله حديث 193 - ( 1 ) پس خدا رحمت كند بنده‌اى را كه پروردگار خود را منظور دارد و از گناهش دورى كند و با هواى نفس خود طرفيت كند و آرزوى بىجاى خود را دروغ شمارد و دنبالش نرود آن مرد مردانه كه خود را با تقوى مهار زده و با ترس پروردگارش لجام بر دهن نهاده و آن را با مهار بسوى طاعت كشانده و با لجام از نافرمانى حق رانده است ديده بفرداى قيامت خود دوخته و هر آنى در انتظار مرگ خود است ، هميشه در انديشه است و بىخوابى شب او طولانى است رو گردان و دلتنگ از دنيا است و رنجكش براى ديگر سرا و نگهبان آن . مرديكه شكيبائى را مركب نجات خود ساخته و تقوى را ذخيره وفات و درمان دردهاى درونش پرداخته است عبرت گرفته و سنجيده و از دنيا و مردم رنجيده دانش آموخته براى فهم دين و روش متين ، دلش از ياد معاد سنگين بار است و بستر راحتش را برچيده و بالش نرم را بدور افكنده ، بر وى دو پا ايستاده و خود درون عبايش خزيده و براى خدا عز و جل خاشع است و بنوبت روى و دو كفرا بر خاك مينهد . در نهانى از پروردگارش هراسان است اشكش ريزد و دلش طپد ، سيل اشك از ديده‌اش روان است و بندهايش از ترس خدا عز و جل لرزان رغبتش بدان چه پيش خدا است بزرگست و هراسش از او سترگ ، بگذران معاش راضى است ، عيانش كمتر از نهان است ( يعنى آنچه از عبادت و كمال خود به مردم عيان مىكند كمتر از آنچه است كه نهان مىدارد ) و به كمتر از آنچه مىداند اكتفاء مىكند ( يعنى در مقام اظهار فضل و صلاح نيست ) .